Λυπάμαι που δεν έχω την αισιοδοξία για την «επιτυχία» της σημερινής γενικής απεργίας και το λέω αυτό με το βάρος μισού σχεδόν αιώνα στην πλάτη μου και της μνήμης που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια στα γραφεία των εφημερίδων και φυσικά στο δρόμο. Για τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ γενικώς το μόνο που έχω να πω είναι ότι εκεί προσπαθούμε να είμαστε αντικειμενικοί, καταγράφουμε και μεταφέρουμε ειδήσεις. Εργαζόμενοι είμαστε κι εμείς, έχουμε τα προβλήματά μας, τα εκφράζουμε και διεκδικούμε αναλόγως αλλά εκείνο που προέχει είναι η ενημέρωση και πολλοί πιστεύω πως καλά το κάνουμε ακόμη.

Η εμπειρία μου όμως στο δρόμο και ειδικά από την εποχή του «μνημονιακού αγώνα» και εντεύθεν που χόρτασα ομολογώ «πλατείες» και «πορείες» επιφυλάσσομαι να πω ότι είχαν κάποιο θετικό αποτέλεσμα για την κοινωνία μας και την πορεία της. Τόσα χρόνια μετά βλέπουμε πως αντί να ακολουθήσει μια γόνιμη περίοδος, γυρνάμε πάλι στα ίδια και χειρότερα. Η τραγωδία των Τεμπών λειτούργησε σαν το κουτί της Πανδώρας και απελευθέρωσε παλιούς και νέους δαίμονες που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τι συνέπειες θα έχει η παρουσία τους και πως θα επηρεάσουν τις εξελίξεις στο εγγύς μέλλον.

Σε αυτό το σκηνικό, μεγάλος είναι ο ρόλος των νέων, των πραγματικά νέων κι όχι κάποιων που δεν λένε να γεράσουν ή κι αν πέρασαν γι’ αυτούς τα χρόνια, η καθήλωσή τους στην παιδική πολιτική τους ηλικία δεν τους επιτρέπει να δουν τα πράγματα κατάματα. Τούτοι οι νέοι που ελάχιστα μοιάζουν με εκείνους του «μνημονιακού αγώνα», ούτε βεβαίως και με αυτούς των προηγούμενων γενιών, δίνουν μια νότα αισιοδοξίας, δροσιάς έστω στα πράγματα. Η τραγωδία των Τεμπών λειτούργησε καταλυτικά για την αφύπνισή και την συνειδητοποίησή τους μιας και τα περισσότερα θύματα ήταν νέες και νέοι άνθρωποι.

Δεν είναι στους στόχους μου να αναλύσω το φαινόμενο της αφύπνισης της σημερινής νεολαίας - έχουμε καιρό και οι περιστάσεις, πολιτικές και κοινωνικές ανοίγουν ένα λαμπρό πεδίο για όσους ασχολούνται με τα δημόσια πράγματα. Θέλω όμως μέσω μιας εικόνας, να σχολιάσω την παταγώδη αποτυχία ή μια σειρά αποτυχιών που ακολούθησαν την Ελλάδα μετά το θαύμα όπως άρεσε να λέγεται της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004.

Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά και η λάμψη εκείνου του μοναδικού καλοκαιριού έχει σβήσει και το βλέπουμε όχι μόνο στις παρατημένες πανάκριβες ολυμπιακές εγκαταστάσεις αλλά στο σύνολο των έργων που έγιναν από τότε. Μικρά και μεγάλα μοιάζουν σαν να γίνονται μόνο και μόνο για να κυκλοφορεί το χρήμα και να κερδίζουν λίγοι ευνοημένοι ενώ ο μονόδρομος της τουριστικής ανάπτυξης, οδηγεί σε καινούργιες ανισότητες και καταστροφή του μοναδικού φυσικού περιβάλλοντος της Ελλάδας και φυσικά της ωραίας μας Αθήνας.

Από την άλλη, το χάσμα ανάμεσα στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό τομέα βαθαίνει επικίνδυνα. Όσοι είναι εξαρτημένοι από το Δημόσιο απολαμβάνουν άλλος πολύ άλλος λίγο μιας σχετικής άνεσης και ασφάλειας για τα στοιχειώδη της ζωής ενώ οι άλλοι, στον ιδιωτικό τομέα ζουν με τον φόβο των απολύσεων και των μικρών ανασφάλιστων μεροκάματων ενώ ο εμπορικός κόσμος πιέζεται συνεχώς από λογής – λογής εισβολείς στην ελληνική αγορά. Εν τω μεταξύ, όλο και μεγαλώνει το περιθώριο που έχουν οδηγηθεί μεγάλες μάζες πληθυσμού, συνταξιούχοι, άνεργοι, ανασφάλιστοι, μικροεπαγγελματίες, μετανάστες.

Η εικόνα στο κέντρο της πόλης είναι χαρακτηριστική και αποτυπώνει ακριβώς τις αντιθέσεις της κοινωνίας μας και το επίπεδο διαβίωσης των περιθωριοποιημένων συμπολιτών μας. Οι άστεγοι μπορεί να μην φαίνονται αλλά όλοι γνωρίζουμε πως υπάρχουν παντού και κινούνται διακριτικά στο ημίφως της καθημερινότητας. Κάποιοι απ’ αυτούς παγίωσαν την εικόνα του αστέγου της πόλης και μάλιστα κατάφεραν να στήσουν ένα σπιτικό σε κάποιο ασφαλές οπωσδήποτε σημείο και ζουν με τον δικό τους τρόπο, δίνοντας πιθανόν και ιδέες γι’ αυτούς που η μοίρα μπορεί να τους επιφυλάξει το ίδιο δρόμο.

Όπως ο άνθρωπος που ζει κάτω από την πολύβουη Λεωφόρο Συγγρού, στην υπόγεια διάβαση του Αγίου Σώστη. Αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί άστεγος γιατί έχει στέγη ολόκληρη λεωφόρο και σε λίγα τετραγωνικά που κατέλαβε έχει απλώσει το κρεβάτι του, έχει βάλει δίπλα όσα πράγματα θεωρεί χρήσιμα σε κούτες. Κι επειδή την διάβαση την θεωρεί σπίτι του, βλέπουμε να έχει δίπλα στον χώρο του σκούπες και σφουγγαρίστρες γιατί πως αλλιώς θα την βλέπαμε καθαρή. Όντως, όσο χώρο ελέγχει το μάτι του και οι δυνάμεις του είναι πεντακάθαρο ενώ οι σκάλες είναι γεμάτες σκουπίδια.

Ο άγνωστος για μένα άνθρωπος και σίγουρα γνωστός σε πολλούς άλλους που ζει στη διάβαση του Αγίου Σώστη είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας την οποία όλοι μαζί φτιάξαμε τα τελευταία χρόνια. Οι λόγοι που τον οδήγησαν στην αστεγία είναι, σίγουρα στενάχωροι. Το σημαντικό όμως γι’ αυτόν είναι ότι δεν κρύφτηκε στο σκοτάδι, που τυλίγει τους άλλους αλλά τόλμησε και βγήκε στο δημόσιο χώρο να πει και να δείχνει με την κατάστασή του πόσο μικρή είναι η απόσταση από ένα σπίτι σε ένα… σπιτικό στη στην υπόγεια διάβαση.