Η Νέα Δημοκρατία διανύει μία από τις καλύτερες περιόδους της από την ίδρυση της το 1974. Στις 25 Ιουνίου διεκδικεί μία δεύτερη αυτοδύναμη τετραετία με πολλές πιθανότητες να πετύχει το στόχο της. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στο χώρο της κεντροδεξιάς, η εικόνα στην κεντροαριστερά είναι εντελώς διαφορετική. Ο Σύριζα προσπαθεί να συνέλθει από την απίστευτη ήττα που υπέστη στις 21 Μαΐου με διαφορά που ξεπέρασε τις είκοσι μονάδες, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει μπει δυνατά στο παιχνίδι, διεκδικώντας ξανά το ρόλο που διαδραμάτισε για δεκαετίες μετά την Μεταπολίτευση, δηλαδή του ενός εκ των δύο βασικών πυλώνων του δικομματισμού στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Τα τελευταία χρόνια, η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να κυριαρχήσει απόλυτα και να σχηματοποιήσει μια πλατιά κοινωνική συμμαχία που την ακολουθεί από το 2019 και έπειτα. Επένδυσε στον ρεαλισμό, έσπασε τα ταμπού δεκαετιών μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και πέτυχε με μία συγκεκριμένη στρατηγική να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Μετά τις 25 Ιουνίου ο κ. Μητσοτάκης με μία σταθερή Κυβέρνηση (μονοκομματική εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις της επόμενης μέρας, χωρίς καθυστέρηση και χωρίς να έχει λευκή επιταγή από τους πολίτες που τρέφουν υψηλές προσδοκίες. Στο πεδίο της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς, Σύριζα και ΠΑΣΟΚ κάνουν ένα σκληρό μπράντεφερ, για το ποιος από τους δύο θα καταφέρει τα επόμενα χρόνια να ανασυντάξει τον ευρύτερο πολιτικό χώρο και να επιδιώξει ολική επαναφορά στις εθνικές εκλογές του 2027. Η Χαριλάου Τρικούπη μετά από το θετικό για το κίνημα αποτέλεσμα θα επιχειρήσει να αυξήσει ακόμα περισσότερο τα ποσοστά της, απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα που έχει αποδείξει διαχρονικά ότι παραμένει σκληρό καρύδι. Εν κατακλείδι, η κεντροαριστερά έχει μπροστά της μακρύ δρόμο να διανύσει-πολιτικοί αναλυτές μιλούν ακόμα και για Γολγοθά- πριν πετύχει εκ νέου να επανακτήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με την πλειοψηφία των πολιτών και να διεκδικήσει την εξουσία στο μέλλον.