ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ…

Κλείνοντας έναν κύκλο τεσσάρων δεκαετιών και κάτι χρόνια παραπάνω στην έντυπη δημοσιογραφία, αποφάσισα να εκτεθώ για μια ακόμη φορά και στον συνδικαλιστικό χώρο — σε μια συγκυρία μάλιστα που ελάχιστα θυμίζει την εποχή που ξεκίνησα.

Η αβεβαιότητα που επικρατεί σήμερα στα ΜΜΕ, η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και η δοκιμασία της ίδιας της δημοσιογραφίας ως δημόσιο αγαθό και δικαίωμα της κοινωνίας δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για σιωπή ή απόσταση.

Έχοντας ζήσει μια μακρά διαδρομή από την μυθική λινοτυπία έως τη σημερινή ψηφιακή βαβυλωνιακή σύγχυση και έχοντας εργαστεί δίπλα σε συναδέλφους διαφορετικών γενεών και μέσα σε μια ποικιλία συνθηκών, πιστεύω ότι αυτή η εμπειρία δεν είναι απλώς προσωπικό απόθεμα, αλλά μπορεί να γίνει κοινό εργαλείο.

Δεν κατεβαίνω με έτοιμες λύσεις ούτε με βεβαιότητες. Κατεβαίνω με γνώση των ορίων, των λαθών και των μεγάλων αλλαγών που έχει υποστεί το επάγγελμα. Και με την πεποίθηση ότι η ΕΣΗΕΑ σήμερα οφείλει να είναι παρούσα, ουσιαστική και μαχητική.

Στα υπόλοιπα, νομίζω πως έχω κριθεί. Το αν αυτή η διαδρομή έχει ακόμη κάτι να προσφέρει, το αφήνω στην κρίση των συναδέλφων.