Οι θερινές διακοπές από μια ηλικία και πέρα (όπως και για τα αδύναμα βαλάντια) είναι ένας μπελάς που πολλούς απελπίζει. Όσο δε αυτές προβάλλονται διαρκώς και με πιο επιτηδευμένο τρόπο από την βιομηχανία του τουρισμού, τόσο περισσότερο πιέζουν για την πραγμάτωσή τους. Από την άλλη, επειδή οι θερινές διακοπές έχουν εξελιχθεί σε έθιμο που έχει αγκαλιάσει το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, όποιος προβάλλει αντιστάσεις, μπορεί να θεωρηθεί από αντιδραστικός έως απόβλητος από όλους εκείνους που ζουν ένα ολόκληρο χρόνο μια στερημένη ζωή για να «αποδράσουν» δυο - τρεις εβδομάδες στο καλοκαίρι!

Είναι μακριά κουβέντα οι διακοπές του καλοκαιριού αλλά σε τούτο το σημείωμα, όπως και σε μερικά που θα ακολουθήσουν, δεν θα αναφερθώ σε  παραλίες και απολαύσεις σε θάλασσες και σε βουνά αλλά στην πόλη που αφήνουμε πίσω μας όταν πάμε διακοπές. Εννοείται ότι εκτός από τα σπίτια, τα γραφεία μας και τις επιχειρήσεις όσοι έχουν αφήνουμε πίσω και έναν σεβαστό αριθμό συμπολιτών μας από τους οποίους άλλοι δεν αγαπούν τις διακοπές του καλοκαιριού, άλλοι που είναι και οι περισσότεροι δεν μπορούν να πάνε όχι διακοπές, αλλά ούτε μέχρι το Καλαμάκι για ένα μπάνιο και βεβαίως πολλούς άλλους που δουλεύουν, ειδικά αυτούς στον τουρισμό που θα πάρουν ανάσα τον χειμώνα.  

Πέρα απ’ αυτούς όμως στην πόλη μένουν κι άλλο πολλοί για... δουλειές. Δουλειές που έχουν να κάνουν με το έχειν του άλλου, είτε αυτό το κουβαλάει πάνω του, είτε το έχει κρυμμένο στο σπίτι του πιστεύοντας πως εκεί είναι ασφαλές.  Οι πρώτοι δουλεύουν όλο το χρόνο και συχνάζουν στα τρόλει, στον ηλεκτρικό αλλά και σε πολυσύχναστους δρόμους στο τουριστικό κέντρο και δουλεύουν με το χέρι που χωρίς να το καταλάβει κανένας μπαίνει σε τσέπες και αστραπιαία τις αδειάζει. Φυσικά και δουλεύουν όλο το χρόνο αλλά το καλοκαίρι είναι χρυσή εποχή γι’ αυτούς γιατί στους ντόπιους προστίθενται και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες οι οποίοι είναι και πιο εύκολοι στόχοι καθώς κυκλοφορούν αμέριμνοι.

Πιο εύκολοι βέβαια στόχοι γίνονται το καλοκαίρι τα σπίτια, για τα οποία ποτέ δεν είναι βέβαιο ότι ξέρουν οι κλέφτες τι κρύβουν μέσα εκτός και αν παρακολουθούν τον νοικοκύρη και καταλαβαίνουν από τις κινήσεις του την οικονομική επιφάνειά του. Τότε είναι βέβαιοι πως άμα μπουκάρουν δεν θα φύγουν με άδεια χέρια ή αν δεν βρουν μετρητά ή κοσμήματα, κάποια αντικείμενα μπορεί να του αποφέρουν κάποιο κέρδος στην πιάτσα των κλεμμένων. Τελευταία μάλιστα που έχουν ακριβύνει τα μέταλλα ακούμε πως ξηλώνουν και τις υδραυλικές εγκαταστάσεις και τα πόμολα ακόμη και τα πουλάνε στα σκραπατζίδικα.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, τέτοια φαινόμενα ήταν περιορισμένα και όταν συμβαίναν γίνονταν ακόμη και πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες ενώ το κοινό παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις δίκες που ακολουθούσαν. Με τα χρόνια και την αύξηση της μικροπαραβατικότητας, όπως συνηθίζεται πια να αποκαλούν τις κλοπές αρμόδιοι, νομικοί και δημοσιογράφοι, αυτό ατόνησε και η είδηση και οι κλοπές έγιναν καθημερινότητα και τις μαθαίνουμε μόνο αν έχουν κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο ή αν το θύμα είναι γνωστός.

Τι κάνει τώρα ένας νοικοκύρης να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Βάζει κλειδαριές (αυτό είναι ανέκδοτο βέβαια γιατί οι κλέφτες καταφέρνουν να τις παραβιάζουν) τοποθετεί κάμερες, φυτεύει κάγκελα σε κάθε παράθυρο και ελπίζει πως θα είναι το σπίτι του αυτό που θα βάλουν στο μάτι οι κλέφτες. Έτσι πιστεύει ότι μπορεί να φύγει για λίγες ημέρες διακοπών και όταν γυρίσει να μην βρει το σπίτι του παραβιασμένο και ότι πολύτιμο αντικείμενο ή ανταλλάξιμο είδος να είναι στη θέση του. Όπως και να έχει οχυρωθεί όμως πάντα η σκέψη του θα γυρνάει στο σπίτι και στα πράγματα που έχει αποκτήσει και δεν βλέπει τη στιγμή που θα επιστρέψει.

Τέτοιες σκέψεις προκαλεί η εικόνα ενός σπιτιού - υπερυψωμένου ισογείου όπως το χαρακτηρίζουν στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας που οι δείκτες ανασφάλειας, για γνωστούς λόγους είναι υψηλότεροι από άλλες περιοχές. Για να το προστατεύσει ο νοικοκύρης έζωσε το μπαλκόνι με σιδεριές, τόσες που δεν αφήνουν περιθώριο να διαφύγει αν συμβεί κάτι και πρέπει να πεταχτεί έξω. Σε περίπτωση πυρκαγιάς ή σεισμού ή ακόμη και τρομάξει σαν είναι μέσα και αντιληφθεί να του σπάνε την πόρτα οι κλέφτες, δεν μπορεί να βγει στο μπαλκόνι να φωνάξει ή να πηδήξει έξω. Αυτή την περίπτωση κανένας δεν την σκέφτεται και αν προκύψει θα είναι αργά και οι περισσότεροι εύχονται να είναι μακριά. Ακόμη και σε διακοπές...