Περίμεναν στη στάση πριν από την Ομόνοια το τρόλει που πάει στο Περιστέρι, η μάνα με ένα μωρό στο καροτσάκι ενώ άλλα τρία παιδιά για να περάσει η ώρα άρχισαν να παίζουν μπάλα στο φαρδύ πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου, έξω από το κτίριο που στέγαζε κάποτε ένα υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας και τώρα μια αλυσίδα άλλων αγαθών. Έπαιζαν με την ψυχή τους και πρόσεχαν μην τους πέσει η μπάλα στο δρόμο και την πατήσουν τα αυτοκίνητα. 

Τα τρία παιδιά ούτε που θα φαντάζονταν ποτέ πως φεύγοντας νήπια από τη χώρα τους, θα μεγάλωναν σε μια άγνωστη πόλη και εξοικειώνονταν μαζί της σε σπίτια που δεν ήξεραν, μακριά από τους παππούδες τους, χωρίς συγγενείς, χωρίς τους συμμαθητές τους. Ποτέ επίσης δεν θα φαντάζονταν πως θα κυκλοφορούσαν με τρόλει από το κέντρο προς τις δυτικές συνοικίες της που τους έβαλαν να μείνουν και το πιο σπουδαίο: θα έπαιζαν μπάλα στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου μια ώρα που άλλες εποχές δεν θα έπεφτε βελόνι από τον κόσμο που βιαστικά πήγαινε και έρχονταν στις σκάλες που οδηγούν στον Ηλεκτρικό. 

Το τρόλει αργούσε, όπως πάντα όταν σκοτεινιάζει το τρόλει αργεί να περάσει γιατί η ζωή στο κέντρο της πόλης (με εξαίρεση το Μοναστηράκι και την Πλάκα που προτιμούν οι τουρίστες) υποχωρεί. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει τρομακτικές αλλαγές στην κοινωνία μας και επηρέασαν αφ’ ενός την κίνηση στα καταστήματα ενώ η εγκατάλειψη των γραφείων οδήγησε ολόκληρα κτίρια και δρόμους στο σκοτάδι. Η έξοδος των Αθηναίων προς τα προάστεια άφησε ακατοίκητο το κέντρο ενώ από την άλλη, έχουν λιγοστέψει δραματικά και οι χώροι αναψυχής καθώς και πολιτισμού που κάποτε προσέλκυαν αρκετό κόσμο. 

Όσο δε για την Ομόνοια και την πέριξ απ’ αυτή περιοχή που κάποτε ήταν το σημείο που σύχναζαν οι επαρχιώτες και το πρώτο μέρος της Αθήνας που γνώριζαν, μόνο σαν ανάμνηση σε λίγους πια υπάρχει. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, χρόνια τώρα εξελίσσεται γιατί έπαψε πια και η επαρχία να τροφοδοτεί με κόσμο την Αθήνα, στέρεψε και όσοι πια την επισκέπτονται, το κάνουν με άλλους τρόπους. Αντιθέτως, η Ομόνοια προσελκύει πολλούς αλλοδαπούς, τουρίστες γιατί γύρω της λειτουργούν πολλά ξενοδοχεία και συνεχώς αυξάνονται καθώς και μετανάστες που την έχουν κάνει στέκι τους και περνάνε αρκετές ώρες γύρω από το σιντριβάνι και στέλνουν φωτογραφίες τους με αυτό στην πατρίδα τους.Όλος αυτός ο κόσμος όμως αραιώνει μόλις νυχτώσει. Κάτι αόρατο τους διώχνει από την πλατεία κι αυτό επηρεάζει και την διάθεση όσων περνάνε από εκεί τέτοια ώρα.   

Τα παιδιά σίγουρα δεν το καταλαβαίνουν αυτό, ούτε και οι γονείς ή οι συνοδοί τους ενδεχομένως ξέρουν πως ήταν παλιά. Βλέπουν ένα άδειο πεζοδρόμιο και για να περάσει η ώρα τους μέχρι να έρθει το τρόλει, δεν χάνουν ευκαιρία να παίξουν και λίγη μπάλα…