Σε προηγούμενα άρθρα έχουμε κάνει εκτενείς αναφορές στους διαχωρισμούς των γενεών.

Αυτός ο διαχωρισμός, γίνεται παγκοσμίως κυρίως για οικονομικούς λόγους.

Έχει παρατηρηθεί πως μια γενιά την καθορίζουν οικονομικά-ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα, οπότε και αναπτύσσουν συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς, ακόμα και στην κατανάλωση.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όλοι οι οργανισμοί και οι όμιλοι, μπορούν να κάνουν στοχευμένο μάρκετινγκ που απευθύνεται στις ανάγκες της συγκεκριμένης γενιάς.

Διαπιστώθηκε λοιπόν ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ομαδοποιούνται σε μια μεγάλη κατηγορία και έχουν πολύ συγκεκριμένα θέματα στη ζωή τους.

Χρησιμοποιήθηκε γι’ αυτούς ο όρος «Sandwich Generation», χωρίς στην πραγματικότητα να αποτελούν όντως μια γενιά.

Η ηλικία τους κυμαίνεται από 35 ως 55 ετών και καλούνται να στηρίξουν τόσο τα δικά τους παιδιά όσο και τους γονείς τους και έτσι παγιδεύονται μεταξύ δυο γενεών που τους κάνει…σάντουιτς.

Το 71% αυτής της ομάδας είναι ηλικίας 40 έως 59 ετών.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας, που ασχολείται με τις ανάγκες των άλλων, είναι το πολύ υψηλό στρες και το γεγονός ότι ενώ βρίσκονται στην ίδια φυσική κατάσταση, με ανθρώπους που δεν φροντίζουν άλλους, έχουν 1,6 φορές περισσότερο κίνδυνο να αρρωστήσουν, αν παρέχουν χρηματική υποστήριξη σε γονείς και πεθερικά.

Πραγματικά τα υψηλά κόστη που έχουν οι μακροχρόνιες ασθένειες όπως το Αλτσχάιμερ, αφήνουν τους «Sandwich Generation» με λιγότερα χρήματα και μια συνεχή ανησυχία για το δικό τους μέλλον.

Φαίνεται πως η διασφάλιση της αποκατάστασης της υγείας τους, μέσω ενός συμβολαίου αλλά και μια σταθερή αποταμίευση σε ένα συνταξιοδοτικό, τους δίνει την αίσθηση της αυτοφροντίδας που τους λείπει!