Σύμφωνα με το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του κ. Ε. Σπύρου που δημοσιεύτηκε στις 5/10/2018, τα ΡΕΡΡ (Pan European Private Pension products), είναι μια από τις νέες μεγάλες προκλήσεις της πανευρωπαϊκής, αλλά και της Ελληνικής αγοράς, όπως ανεδείχθη και στο ασφαλιστικό συνέδριο στο Costa Navarino. 

Τα προϊόντα αυτά έρχονται να προστεθούν στα ήδη διαθέσιμα συνταξιοδοτικού χαρακτήρα ιδιωτικοασφαλιστικά  προϊόντα, σταθερής και κυμαινόμενης απόδοσης. Μαζί με τα ήδη διαθέσιμα και νομοθετημένα συνταξιοδοτικά προϊόντα κοινωνικοασφαλιστικού χαρακτήρα, που μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται και τα «επαγγελματικά ταμεία», που άσχετα με το ποιος θα διαχειρίζεται τελικά τα αποθεματικά τους, θα αποτελούν το σύνολο των δυνατοτήτων κάποιου ανθρώπου, προκειμένου να καλύψει τις συνταξιοδοτικές του ανάγκες. 

Όπως είναι απόλυτα εύλογο, το θέμα αυτό είναι καυτό, για το σύνολο των Ελλήνων. Σύντομα όλοι θα κληθούμε να λάβουμε πολύ σοβαρές αποφάσεις, οι επιπτώσεις των οποίων θα μας συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής μας, γιατί ο άριστος συνδυασμός αυτών των προϊόντων, θα καθορίζει και το επίπεδο της ζωής μας, μετά τη συνταξιοδότηση. Επί παραδείγματι, στο Ηνωμένο Βασίλειο, με συνδυασμούς τέτοιου τύπου προϊόντων, ο ΜΟ των συνταξιούχων, απολαμβάνει συντάξεις οι οποίες ανέρχονται περίπου στο 90% (!), του τελευταίου μισθού που είχαν ως εργαζόμενοι. Ας μη συζητήσουμε καλύτερα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα! Όλοι το γνωρίζουμε.  

Το βασικό πρόβλημα στην προώθηση των ΡΕΡΡ, όπως φαίνεται σαφώς και στο άρθρο του κου Ε. Σπύρου, θα είναι ο ανταγωνισμός που θα έχουν οι ασφαλιστικές εταιρίες, από άλλου τύπου επιχειρήσεις, όπως οι τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, οι εταιρίες διαχείρισης επενδύσεων (παντώς τύπου)  κ.α., που θα προωθούν και αυτές τα ίδια προϊόντα.

Στην περίπτωση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων έρχεται να προστεθεί ένα επιπλέον ζήτημα. Όσοι διαμεσολαβητές προωθούν τέτοιου τύπου προϊόντα, θα πρέπει να κατέχουν πιστοποίηση Δ. 
Είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε τον ανταγωνισμό μας και να εξυπηρετήσουμε πλήρως και με το καλύτερο τρόπο τους πελάτες μας, ως οι «καθ’ ύλην αρμόδιοι»,   ιδιαίτερα με τις σημερινές συνθήκες, τώρα που μας έχουν μεγαλύτερη ανάγκη;