Ο Δημήτρης Κοντομηνάς ήταν ένας χαρισματικός και επιβλητικός ηγέτης, που η Ελλάδα τον γνώρισε με τη χαρισματική ηγεσία του της δημιουργίας του Ομίλου INTERAMERICAN. Αν και δεν είναι απαραίτητο για χτίσιμο μεγάλης εταιρείας, αυτός είχε και αυτό το προσόν. Δεν ξεκίνησε για κέρδη, αλλά του ήρθαν. Έθεσε παράτολμους στόχους και τους πέτυχε, εργαζόμενος σκληρά. Το γραφείο του είχε «φως» ως τα μεσάνυχτα, κάθε μέρα. Ήταν εξαιρετικός εργοδότης. Ανέπτυξε ανθρώπους μέσα από τα σπλάχνα της εταιρείας. Δεν είχε «κανονισμούς», αλλά έναν κανονισμό, να μην έχει κανονισμούς! Δεν ήταν με τον έναν ή τον άλλον, ούτε με αυτό ή εκείνο, αλλά με ταυτόχρονες επιδιώξεις και για το ένα και για το άλλο και όλα μαζί... Δεν βασανιζόταν με δήθεν «καταπληκτικές» ιδέες, αλλά είχε επιτυχίες με δοκιμή από πολλές ιδέες για επιτυχία, που κά- που-κάπου είχε και αποτυχίες που δεν τις παίρναμε είδηση. Έφτιαχνε συνεχώς ηγέτες και μικροηγέτες για επίτευξη βασικού στόχου, που ήταν η πρωτιά και ανάπτυξη. Δεν έκανε τη δουλειά τους, τους δίδασκε τη δουλειά με τα περισσότερα εκπαιδευτικά σεμινάρια από όλες τις εταιρείες. Σεβόταν τους πάντες και πίστευε τον καθένα, ανεξαρτήτως θέσεως, γνώσεων, προέλευσης. Είχε πίστη στην εταιρεία και ανάδειξή της με κάθε μέσο: οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, θρησκευτικό, εθνικό, τοπικό, γεωγραφικό, διεθνές... Πίστευε στην αλλαγή της αλλαγής. Είχε θεμελιώδεις σταθερές αξίες στον Έλληνα και την εταιρεία του, αλλά συνεχώς άλλαζε τα πάντα, για να τις στηρίξει χωρίς συμβιβασμούς. Άλλαζε γραφεία, ταμπέλες, χώρους, διαφημίσεις, κουστούμια, στιλ, αυτοκίνητα, γυαλιά, τακτικές... Ακόμα και τις θέσεις των υπαλλήλων, για να μη «λιμνάζουν»... Δοκίμαζε τα πάντα, κρατούσε ό,τι λειτουργούσε. Δεν ησύχαζε ποτέ με τίποτε και προσπαθούσε να ξεπεράσει πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους... Δεν ικανοποιείτο ποτέ με όσα είχε πετύχει. Δεν είχε σχέσεις με τη μετριότητα. Ήθελε το ΠΡΩΤΟ παντού. Είχε φανατικούς φίλους, πιστούς οπαδούς-συνεργάτες. Όταν έφυγε από τις Ασφάλειες, γέμισε η τραπεζοασφαλιστική αγορά με ανθρώπους του επικεφαλής σε πολλούς τομείς. Έζησε και έφυγε ως «ασφαλιστής», με την επιστημονική έννοια του όρου, που «αποζημιώνει» τρίτους και προστατεύει άλλους. Αυτό ήταν και η μεγαλύτερη επαγγελματική ιδιότητά του σ’ αυτή τη ζωή (1939-2022), ενώ κάποιες άλλες «προσωρινές» καριέρες του εντάσσονταν μέσα στην έννοια «ασφαλιστής». Άλλωστε, με χρήματα από τις ασφάλειες έγιναν τράπεζες, Αμοιβαία Κεφάλαια, εκπαίδευση, Χρηματιστήρια, Μέσα Ενημέρωσης, κινητή τηλεφωνία, τυπογραφεία, εστίαση-«Αίγλη», βιολογικά προϊόντα, ελικόπτερα, πλοία, ακίνητα, επενδύσεις κ.λπ. Γι’ αυτά ίσως γράψουμε τον επόμενο καιρό, όπως και για τις πολλές φιλανθρωπίες του σε απλούς ανθρώπους, σε γνωστούς και αγνώστους, σε παιδιά να σπουδάσουν στο εξωτερικό, σε αρρώστους, σε φτωχούς, σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, βοήθεια σε σεισμούς, σε εκκλησίες και συλλόγους για συσσίτια, αλλά και για τα τεράστια ποσά, σε πολιτιστικές χορηγίες, σε πολιτικούς, σε κόμματα, σε δημοσιογράφους και δημοσιογραφικές εκπομπές, σε εκκλησιαστικούς παράγοντες κ.τ.λ.

Ο Δημήτρης Κοντομηνάς «έδωσε ψωμί» σε πολύ κόσμο και έφυγε αφήνοντας πολλούς συνεχιστές του έργου και της μνήμης του. Στο παρόν «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ» παραθέτουμε κάποιες αναφορές αγαπητών φίλων του και φίλων μας, σχετικές με το ανθρώπινο πέρασμά του απ’ αυτή τη ζωή, όπου «πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρου απατηλότερα»...

Αναλογιζόμεθα όλα αυτά κι εμείς, που για 49 χρόνια είχαμε γνωριμία και κατανοώντας το: «Ποία του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος;». Αποχαιρετούμε τον Δημήτρη Κοντομηνά, ζητώντας ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του, ως φιλάνθρωπος, συγχωρώντας κάθε τι πλημμέλημα, εκούσιον και ακούσιον!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΠΥΡΟΥ

Διαβάστε το αφιέρωμα όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 195, Μάρτιος - Απρίλιος 2022 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):