Στην ουσία πρόκειται για την αντικατάσταση του παλαιού συστήματος των Επικουρικών Ταμείων, το οποίο κατέρρευσε.

Στο νέο αυτό Επικουρικό, που είναι καθαρά Ταμείο του Πρώτου Πυλώνα, επιλέχθηκε το Κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδότησης, έναντι του Αναδιανεμητικού, που ήδη από το μέσο της δεκαετίας του ’80 διαφαινόταν ότι δεν θα διέθετε βάση ικανού πλήθους εργαζομένων για να εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται, (άλλο αν μας πήρε 35 χρόνια για να το αποδεχθούμε, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή ιστορία).

Αυτό ακριβώς το γεγονός είναι ίσως σημαντικότερο και από τον νέο νόμο αυτόν καθεαυτόν. Και τούτο, γιατί σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, γιατί έχει στρατηγική σημασία: Η συγγένεια του νέου νόμου με τα χαρακτηριστικά ενός Δεύτερου Πυλώνα περιορίζεται μεν στην χρήση του Κεφαλαιοποιητικού τρόπου λειτουργίας , αλλά όμως έτσι αίρεται μία από τις πιο πεισματικές (επιεικώς) αρνήσεις των 35 ετών.

Οι κίνδυνοι βέβαια του νέου Ταμείου (που χαρακτηρίζουν τα Ταμεία του Πρώτου Πυλώνα) περιγράφονται ήδη στα πρώτα σχόλια που διατυπώνονται: Από αμφιβολίες για την τύχη των αποθεματικών , μέχρι και την κατάργησή του (ίσως με ένα νόμο και ένα άρθρο...) Το δικό μου σχόλιο για τους κινδύνους αφορά στην διοίκησή του: Επειδή είναι κρατικό, κινδυνεύει να διοικηθεί κομματικά, ή το χειρότερο, από το... παρελθόν. Ένας δεύτερος κίνδυνος συνδέεται ακριβώς με αυτό: Το κόστος διαχείρισης (δεν χρειάζεται διευκρίνηση).

Συμπερασματικά, δεν αποκτήσαμε Δεύτερο Πυλώνα. Αποκτήσαμε όμως την σταθερή προοπτική να δημιουργήσουμε ένα κανονικό Σύστημα Τριών Πυλώνων.

Σε ένα τέτοιο Σύστημα, το κύριο μέρος του συνταξιοδοτικού εισοδήματος θα προέρχεται από τον Δεύτερο Πυλώνα. Η σύνταξη από τον Πρώτο θα είναι η βασική για όλους, με την φροντίδα του Κράτους.

Και ο Τρίτος θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ισότιμος εταίρος, ξεκινώντας από την εξίσωση των φοροαπαλλαγών. Σε μια τέτοια εξέλιξη, το νέο αυτό Επικουρικό θα μπορούσε να μεταποιηθεί σε ένα κανονικό φορέα του Δευτέρου Πυλώνα.

Τέλος, όπως από το 2015 δεν κουράστηκα να επισημαίνω, αλλά και όπως γίνεται ήδη αντιληπτό, η νέα αυτή δομή του συστήματος συντάξεων στην Χώρα, την δική μας, θα πρέπει να κατοχυρωθεί με σοβαρές δεσμεύσεις όσον αφορά την διατήρησή του. Για το καλό των παιδιών μας, αλλά και άμεσα, σαν μήνυμα ότι δεν θα παραχθούν ξανά τα θηριώδη ελλείματα του παρελθόντος, που χτίστηκαν με εμμονές, συμφέροντα και σκοπιμότητες τα τελευταία 35 χρόνια, (δεν θα κουραστώ επίσης να το επαναλαμβάνω).

Τάσσος Παγώνης

Ιούνιος 2021

Βιογραφικό 

Πτυχιούχος Μαθηματικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακό δίπλωμα Αναλυτή Συστημάτων και Άδεια Αναλογιστού ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Είναι Πρόεδρος του Γραφείου Διεθνούς Ασφάλισης (Motor Insurers’ Bureau) της Ελλάδος.

Έχει μακρά και συνεχή επαγγελματική απασχόληση στην ασφαλιστική αγορά σε ανώτατες διευθυντικές θέσεις ασφαλιστικών επιχειρήσεων. Στο διάστημα 2004 έως 2010 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Έχει σχεδιάσει, υλοποιήσει και λειτουργήσει ολοκληρωμένα συστήματα Διοίκησης και Διαχείρισης ασφαλιστικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων την πρωτοποριακή δραστηριότητα στο Bancassurance της XiosBank  / Tράπεζας Πειραιώς.

Έχει διατελέσει Πρόεδρος ΔΣ της Ένωσης Αναλογιστών, μέλος της Επιτροπής Ιδιωτικής Ασφάλισης του Υπουργείου Ανάπτυξης, μέλος της Επιτροπής Ζωής της ΕΑΕΕ, και μέλος ΔΣ του Συνδέσμου Στελεχών Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων  καθώς και μέλος   Διοικητικών Συμβουλίων ασφαλιστικών οργανισμών.

Στο διάστημα 2013-2015 ήταν επισκέπτης καθηγητής (Management) στο Πανεπιστήμιο Πειραιά στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Οικονομικών και Επιχειρησιακών Σπουδών.