Όταν βγήκε σε ισχύ ο νόμος 4364/2016 για την Φερεγγυότητα ΙΙ, ήταν μία «καταιγίδα» 284 άρθρων που έφερε τα «πάνω - κάτω» στον τομέα της ιδιωτικής ασφάλισης.

Οι αλλαγές που έφερε ήταν τόσο βαθιές και τόσο εκτεταμένες, που κανένας από τους ανθρώπους της αγοράς δεν ασχολήθηκε με τα άρθρα που αναφερόταν στην εκκαθάριση ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Να όμως που μέσα στα άρθρα αυτά υπάρχει και ένα θέμα που επηρεάζει τις «εν λειτουργία» ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Πρόκειται για ένα παλαιότερο θέμα σχετικά με την προτεραιότητα των αποζημιώσεων προσωπικού σε περίπτωση εκκαθάρισης (απόλυση), το οποίο επανέρχεται στην επικαιρότητα με τις «ευλογίες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτή τη φορά.

Ο ν.4364/2016 (Φερεγγυότητα ΙΙ) φαίνεται ότι αλλάζει τον τρόπο απεικόνισης των υποχρεώσεων των ασφαλιστικών επιχειρήσεων που αφορούν τις αποζημιώσεις του προσωπικού.

Από όσο γνωρίζω, στο θέμα αυτό οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις συνηθίζουν να καταχωρούν προβλέψεις που υπολογίζονται σύμφωνα με την λογική του ΔΛΠ 19 τις οποίες δανείστηκε και το ελληνικό λογιστικό πρότυπο. Όμως, φαίνεται ότι αυτές δεν έχουν εφαρμογή για τις ασφαλιστικές εταιρίες της ελληνικής αγοράς όταν σχηματίζονται οικονομικές καταστάσεις υπό καθεστώς Φερεγγυότητας II.

Ας δούμε τις σχετικές ρυθμίσεις βήμα - βήμα.

Άρθρο 240. Ν.4364/2016

1. Οι απαιτήσεις από ασφαλίσεις έχουν απόλυτη προνομιακή μεταχείριση έναντι οποιασδήποτε άλλης απαιτήσεως κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης, στο σύνολο των στοιχείων του ενεργητικού της επιχείρησης.

2. Κατά παρέκκλιση των διατάξεων της παραγράφου 1 του παρόντος, ... [Σημ: στην παράγραφο αυτή δίνεται προτεραιότητα στα έξοδα εκκαθάρισης “έναντι του συνόλου των στοιχείων του ενεργητικού”, στα οποία στοιχεία του ενεργητικού υπάγονται φυσικά και τα περιουσιακά στοιχεία που καλύπτουν την ασφαλιστική τοποθέτηση]

3. Επίσης, κατά παρέκκλιση των διατάξεων της παραγράφου 1 και μετά τις απαιτήσεις της παραγράφου 2 του παρόντος, οι ακόλουθες απαιτήσεις έχουν προνόμιο επί του συνόλου των στοιχείων ενεργητικού της επιχείρησης, που προηγείται των απαιτήσεων από ασφάλιση υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 241 του παρόντος:

α) Οι απαιτήσεις από την παροχή εξαρτημένης εργασίας, οι απαιτήσεις από αμοιβές, έξοδα και αποζημιώσεις των δικηγόρων, που αμείβονται με πάγια περιοδική αμοιβή, εφόσον προέκυψαν μέσα στην τελευταία διετία πριν τη θέση σε ασφαλιστική εκκαθάριση, καθώς και απαιτήσεις από αποζημίωση λόγω καταγγελίας της σχέσεως εργασίας και απαιτήσεις των δικηγόρων για αποζημίωση λόγω λύσης της σύμβασης έμμισθης εντολής ανεξάρτητα από το χρόνο που προέκυψαν,

[Σημ: Στο 3 (α), μετά από τα έξοδα εκκαθάρισης, προτεραιότητα έχουν οι "απαιτήσεις από αποζημίωση λόγω καταγγελίας της σχέσεως εργασίας" του προσωπικού της ασφαλιστικής επιχείρησης.
Άρα, επανέρχεται μία παλαιότερη διάταξη που είχε καταργηθεί και που αφορά την προτεραιότητα της αποζημίωσης για απόλυση του προσωπικού της ασφαλιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε φάση εκκαθάρισης.]

...

Άρθρο 241 Ν.4364/2016

1. Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις μεριμνούν ώστε οι απαιτήσεις της παραγράφου 3 του άρθρου 240 του παρόντος και οι οποίες έχουν καταχωρηθεί στους λογαριασμούς της ασφαλιστικής επιχείρησης να καλύπτονται, ανά πάσα στιγμή και ανεξαρτήτως πιθανής εκκαθάρισης, με στοιχεία του ενεργητικού.

[Σημ: Από την παραπάνω παράγραφο γίνεται καθαρό ότι: Οι απαιτήσεις αποζημιώσεων για απόλυση προσωπικού (και όχι για την κανονική συνταξιοδότηση που προβλέπονται στα ΔΛΠ), πρέπει ανά πάσα στιγμή να καλύπτονται ανεξαρτήτως πιθανής εκκαθάρισης...
Εδώ γίνεται καθαρό ότι στο παθητικό της ασφαλιστικής επιχείρησης, για τις ανάγκες της φερεγγυότητας ΙΙ, θα πρέπει να καταχωρηθεί η τρέχουσα αξία (και όχι η παρούσα αξία που προβλέπονται στα ΔΛΠ) των αποζημιώσεων απόλυσης]

...

Προφανώς αφορά τις αποζημιώσεις απόλυσης του ν.2012/1920, όπως τροποποιήθηκε με το ν.4093/2012 και ενδεχομένως όποια άλλη καταβολή αποζημίωσης ή παροχής προβλέπεται από ιδιαίτερη πρόσθετη δέσμευση της ασφαλιστικής επιχείρησης προς το προσωπικό της για την περίπτωση της απόλυσης.

Σύμφωνα με το ΔΛΠ 19 που εφαρμόζεται συνήθως για την απεικόνιση αυτών των υποχρεώσεων, η υποχρέωση σχηματίζεται όχι για το ενδεχόμενο κλεισίματος της επιχείρησης και απόλυσης του προσωπικού, αλλά για την περίπτωση κανονικής συνταξιοδότησης, αφού η όλη φιλοσοφία του προτύπου είναι η απεικόνιση της οικονομικής κατάστασης μίας επιχείρησης η οποία θα έχει συνέχεια στην αγορά (going concern).

Όμως, ο ν.4364/2016 επιβάλλει ξεκάθαρα άλλη λογική σε ότι αφορά αποκλειστικά και μόνο τις ασφαλιστικές εταιρίες. Το παραπάνω αναφερόμενο απόσπασμα του άρθρου 241 είναι διατυπωμένο με τρόπο που δεν αφήνει άλλα περιθώρια άλλης ερμηνείας και απαιτεί οι αποζημιώσεις για την απόλυση του προσωπικού της ασφαλιστικής εταιρίας …. "να καλύπτονται, ανά πάσα στιγμή και ανεξαρτήτως πιθανής εκκαθάρισης, με στοιχεία του ενεργητικού".

Άρα, ανεξάρτητα από το αν η ασφαλιστική εταιρία είναι σε καθεστώς εκκαθάρισης ή σε καθεστώς κανονικής και ομαλής λειτουργίας, θα πρέπει "ανά πάσα στιγμή" τα ποσά των αποζημιώσεων απόλυσης (και όχι συνταξιοδότησης) να καλύπτονται από στοιχεία του ενεργητικού.

Είναι καθαρό ότι, η έκφραση "...ανεξαρτήτως πιθανής εκκαθάρισης" σημαίνει ότι τα ποσά των αποζημιώσεων απόλυσης πρέπει να είναι καταχωρημένα στο παθητικό ούτως ή άλλως. Τα ποσά αυτά θα πρέπει να υπολογίζονται κάθε φορά ως εάν ήταν να καταβληθούν άμεσα οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις απόλυσης, σε τρέχουσες τιμές και προφανώς χωρίς προεξόφληση.