Ακολουθεί σχόλιο του Παναγιώτη Ζαμπέλη:

Αναφερόμενος σε σειρά πρόσφατων άρθρων του συνάδελφου αναλογιστή Γιάννη Περιστέρη στο ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ θα ήθελα να κάνω το παρακάτω σχόλιο.

Ο ΓΠ αναφέρεται στο πολύπαθο θέμα των αυξήσεων των ασφαλίστρων των προϊόντων Υγείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων (δείτε εδώ)  και σωστά ζητάει από την ασφαλιστική αγορά να αποτρέψει τον προσδιορισμό των ασφαλίστρων από τη κυβέρνηση και τα δικαστήρια. Η απαράδεκτη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα πολιτική θεσπίστηκε πρόσφατα με το άρθρο 268 του ν.4738/2020.

Η σχετική διάταξη επιβάλλει στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις να αυξάνουν τα ασφάλιστρα υγείας μόνο με βάση την ηλικία του ασφαλισμένου και "...δείκτες, που να είναι σαφείς, αντικειμενικοί, ευρέως προσβάσιμοι και επαληθεύσιμοι". Η ρύθμιση αυτή αποτελεί επέκταση μίας άλλης απαράδεκτης παρέμβασης, με την ευλογία της ευρωπαϊκής ένωσης αυτή τη φορά, που αφορά την ισότητα αντιμετώπισης ανδρών και γυναικών στα ασφάλιστρα της ιδιωτικής ασφάλισης γενικότερα.

Σύμφωνα με τον ΓΠ ο υπεύθυνος για αυτή την αρνητική εξέλιξη είναι η πολιτική που ακολούθησαν τουλάχιστον κατά τις δυο τελευταίες 10ετίες οι ασφαλιστικές εταιρίες. Κύρια στοιχεία της πολιτικής που εφαρμόστηκε ήταν τα εξής:

1. Οι όροι των ασφαλιστηρίων συντάσσονταν με το ίδιο τρόπο που οι εταιρίες συνέτασσαν το υλικό του marketing, όχι με σαφήνεια και καθαρότητα αλλά "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε".

2. Η λογική του... "βάλε χαμηλά ασφάλιστρα τώρα στην έναρξη του συμβολαίου για να γλυκάνουμε τον πελάτη και τον περιποιούμαστε αργότερα στις αναπροσαρμογές".

Δύο είναι οι βασικοί παράγοντες που καθορίζουν το ύψος των ασφαλίστρων υγείας: η Ηλικία και το εκάστοτε διαμορφούμενο κόστος υπηρεσιών, υλικών και εξοπλισμού υγείας. Ο παραπάνω νόμος αποδέχεται και τα δύο, ειδικότερα όμως ως προς το κόστος αναφέρει ότι αυτό θα πρέπει να αποδεικνύεται με δείκτες, που να είναι σαφείς, αντικειμενικοί, ευρέως προσβάσιμοι και επαληθεύσιμοι, δηλαδή, με άλλα λόγια, ο περίφημος ιατρικός πληθωρισμός. Ο νομοθέτης αγνοεί (ή κάνει ότι αγνοεί) ότι τουλάχιστον στην Ελληνική αγορά δεν υπάρχουν οι δείκτες αυτοί.

Ακόμη, η εξέλιξη του κόστους ασφάλισης υγείας δεν είναι καθόλου "αντικειμενική" και ίδια για όλα τα ασφαλιστικά προγράμματα αλλά εξαρτάται πολύ από το ίδιο το περιεχόμενο του κάθε προγράμματος. Με αυτό τον τρόπο η "αντικειμενικοποίηση" των οποιονδήποτε αυξήσεων δεν είναι δυνατή, όσο και το επιθυμεί ο νομοθέτης.

Για τους λόγους αυτούς επιβάλλεται οι ιθύνοντες των ασφαλιστικών επιχειρήσεων να δουν το θέμα ποιο σοβαρά και στο σημείο αυτό ο ΓΠ κάνει μία σειρά από εποικοδομητικές προτάσεις, στις οποίες θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλες, προκειμένου να βγει η ασφαλιστική αγορά από το αδιέξοδο που φαίνεται ότι οδηγείται σε σχέση με τις αυξήσεις των ασφαλίσεων υγείας.