Ο Ασφαλιστικός Κλάδος είναι η χαρά του μαθηματικού. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει σωστά αν δεν μπουν στη μέση τα μαθηματικά. Η ανάληψη του κινδύνου σημαίνει υπολογισμοί και υπολογισμοί σημαίνουν μαθηματικά και μαθηματικά σημαίνουν «τετράγωνη λογική».
Μέχρι εδώ όλα καλά. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Για να αναλάβει ένας μαθηματικός να υπολογίσει έναν κίνδυνο θα πρέπει κάποιος πωλητής να τον «φέρει», αν αναφερόμαστε σε «μαζικές» πωλήσεις. Ο ασφαλιστής όμως για να δουλέψει, εκτός από το οικονομικό κίνητρο, χρειάζεται και σθένος,
όραμα, πίστη σε αυτό που κάνει, όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι «μέντορες» των ασφαλιστών που αναλαμβάνουν την εκπαίδευσή τους.

Επίσης η ασφάλιση είναι μια δραστηριότητα που συνδέεται πολύ άμεσα, πολύ στενά, με το «ζειν», την επιβίωση, την ανάταξη, την αξιοπρέπεια, την ίδια τη ζωή του ανθρώπου και την προσπάθειά του για το «ευ ζειν». Η ασφαλιστική εταιρεία θα πρέπει να ικανοποιεί με τα προϊόντα της τις
ανθρώπινες ανάγκες. Άρα η ανθρώπινη (ευαισθησία) διάσταση δεν μπορεί να απουσιάζει από τον ασφαλιστικό κλάδο όσο και αν είναι ένας καθαρά «κερδοσκοπικός» κλάδος, όπως άλλωστε όλοι οι επιχειρηματικοί κλάδοι, στον καπιταλισμό.

Τα τελευταία χρόνια μεγάλοι και ιστορικοί ασφαλιστικοί όμιλοι προσπαθούν να συνθέσουν και συνδέσουν αυτά τα δυο μεγέθη, τη λογική και την ευαισθησία, προς όφελος της κοινωνίας και της ανάπτυξης της ασφαλιστικής δραστηριότητας (βλέπε π.χ 12 διεθνή foundations από την Allianz, το Human Safety Net από την Generali, κ.λπ.). Πόσο ευαίσθητες όμως πρέπει να είναι οι ασφαλιστικές εταιρείες, ο ασφαλιστικός κλάδος, ποιο είναι το σωστό «μίγμα» λογικής και ευαισθησίας; Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τους ασφαλιστές…