Όλες οι μεγάλες εταιρίες είχαν δημιουργήσει ένα «σχολείο» που εκπαίδευε τους ανθρώπους τους στην φιλοσοφία τους, στην ιδεολογία τους, στην αποστολή τους, στην φρασεολογία, στην ταύτιση με τους τρόπους συμπεριφοράς και πάνω απ’ όλα με την σωστή απάντηση του «τι είναι» στον κόσμο τούτο. Η McDonald φτιάχνει καλά χάμπουργκερ. Η Disney κάνει ευτυχισμένους ανθρώπους με φαντασία και όνειρα. Στην Hewlett-Packard υπάρχουν για να συνεισφέρουν. Στην Merck όλες οι ενέργειες γίνονται για βελτίωση ανθρώπινης ζωής. Στην Sony θέλουν όλοι οι άνθρωποι να χαίρονται μέσω τεχνολογικής προόδου. Στην Wal-Mart ζουν για να προσφέρουν αξία στον πελάτη με λίγα λεφτά. Η Johnson & Johnson για να ανακουφίζουν την αρρώστια και τον πόνο. Στην Motorola για να υπηρετούν έντιμα τον άνθρωπο με προϊόντα δίκαιης τιμής κλπ.

Οι ασφαλιστές τι κάνουν;

Για το τι απαντάνε οι ασφαλιστές υπεύθυνα είναι «τα σχολεία» των εταιριών. Εμπνέουν σεβασμό και πίστη στην αξία της ασφάλισης; Κάνουν τους ασφαλιστές να νιώθουν «λατρεία» για τη δουλειά τους; Έχουν περιβάλλον που φτιάχνει ατμόσφαιρα με αφοσιωμένους λάτρεις του επαγγέλματος; Έχουν φανατικούς πιστούς της ασφάλισης;

Είναι ένα ερώτημα που δεν είμαι σίγουρος για το αν είναι σωστές οι απαντήσεις που έχουν σήμερα οι ασφαλιστές μας. Απ’ την σωστή απάντηση εξαρτάται και η καλή εργασία τους και η επιβίωσή τους και η επιβίωση των εταιριών. Μια πρώτη απλή απάντηση θα ήταν «πουλάνε ασφάλειες». Το πράγμα όμως έχει κενά επειδή πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πως λειτουργούνε οι ασφάλειες και άλλοι δεν έχουν και καλή άποψη για τις ασφαλιστικές εταιρίες με αποτέλεσμα να μπερδεύουν τις εταιρίες με τον Θεσμό. Δεν είναι μακριά η εποχή που η λέξη ασφάλεια οδηγούσε στην ασφάλεια της αστυνομίας ή στις ασφάλειες της ΔΕΗ. Υπάρχουν ακόμα ασφαλιστές που «ζητιανεύουν» ένα ραντεβού προσθέτοντας και το… «χωρίς καμιά σας υποχρέωση» και άλλοι που εξαντλούν την μέρα τους σε «ενημέρωση» υποψηφίων με πνεύμα «εθελοντού» λειτουργού θεσμού και κάποιοι που «τρώνε» την ώρα τους πάνω στη «γέφυρα» για το πόσο καλή είναι η εταιρία τους, πόσο κακιά είναι η ανταγωνίστρια, πόσα δισεκατομμύρια έχει η μητρική στην Αμερική ή Γερμανία ή Ολλανδία και άλλα ευτράπελα γενικής φύσεως.

Ασφάλιση είναι η συμφωνία που κάνει κάποιος πληρώνοντας ασφάλιστρο, με τον ασφαλιστή (εταιρία) να πάρει αποζημίωση ανάλογη την ζημιά αν συμβεί ένας κίνδυνος. Πιο απλά να πάρει χρήματα σε περίπτωση ζημιάς οικονομικής.

Αυτό κάνει ο ασφαλιστής. Πληρώνει χρήματα για αναπλήρωση ζημιάς.

Στο ερώτημα τι δουλειά κάνει ο ασφαλιστής αυτή είναι η απλή απάντηση. Από εκεί και πέρα ο ασφαλιστής κάθε εποχή, σε κάθε ηλικία, με κάθε οικονομική ή πολιτική κατάσταση είναι εξαιρετικά χρήσιμο άτομο: Δίνει λεφτά σε κινδύνους που φέρνουν ζημιά στο πρόσωπο και την περιουσία κάποιου. Ιδιαιτέρως σε εποχές έλλειψης χρημάτων.

Βάλτε οποιαδήποτε αντίρρηση για την δουλειά του και θα δείτε πόσο εύκολα απαντά ένας ασφαλιστής ΜΟΝΟ με αυτή την φράση: «μπορώ να σας καλύψω την ζημιά». Κανένας δεν μπορεί να του πει ότι δεν τον χρειάζεται και ότι δεν έχει αναλογία χρημάτων για κάλυψη αυτού που έχει. Έχουν όμως όλοι δικαίωμα να του πουν ΟΧΙ δεν επιθυμώ να ασφαλιστώ. Το κόκκινο STOP γίνεται τότε πράσινο φως για συζήτηση – πώληση.

Ε. Σ.